ΥΠΟΣΤΗΡΙΖΕΙ ΟΤΙ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΕΙΝΑΙ Η ΕΛΛΗΝΙΚΗ, Ο ΔΙΕΥΘΥΝΤΗΣ ΤΗΣ «ΦΥΣΙΟΛΟΓΙΚΗ» κ. Κ. ΙΓΝΑΤΙΑΔΗΣ «Γεωργία παντός καιρού» ΕΝΩ ΤΟ ΠΑΡΟΝ ΑΜΑΡΤΩΛΟ ΣΥΣΤΗΜΑ ΤΟΥ ΣΥΝΕΡΓΑΤΙΣΜΟΥ ΘΕΛΕΙ ΙΣΟΠΕΔΩΣΗ(Συνέντευξη στον Χρ. Αθανασιάδη)Η εκπομπή της «Θεσσαλικής Γης» για τη Βιολογική Γεωργία με τον διευθυντή της ΦΥΣΙΟΛΟΓΙΚΗ γεωπόνο κ. Κώστα Ιγνατιάδη πριν δυο εβδομάδες, είχε ένα απρόσμενο απόηχο.Δεκάδες αγροτών, όχι μόνο βιοκαλλιεργητών τηλεφωνούσαν στην «Αγροτική Έκφραση», αλλά και στον παραπάνω Οργανισμό Πιστοποίησης ζητώντας πληροφορίες για το εάν θα προκηρυχθεί  νέο πρόγραμμα, πότε, αν  θα σταματήσουν οι οικονομικές ενισχύσεις, θα είναι μικρότερες κλπ.

Φυσικά η αδυναμία να απαντηθούν  τα συγκεκριμένα  ερωτήματα ήταν δεδομένη.

Από την άλλη, μερικές από τις απόψεις του καλεσμένου μας παρερμηνεύθηκαν έως και αμφισβητήθηκαν, κυρίως εκ μέρους κάποιων νέων αγροτών, κατά την γνώμη μας άδικα.

Η «Αγροτική Έκφραση» θεώρησε υποχρέωση της να συμβάλλει ώστε να πάρουν τα πράγματα τη σωστή τους θέση, στο μέτρο βέβαια που οι όποιες ασάφειες και παρεξηγήσεις οφείλονται σε παρερμηνείες. Πήγε λοιπόν στην έδρα της ΦΥΣΙΟΛΟΓΙΚΗ και συνομίλησε πάλι με τον διευθυντή της.

Ας δούμε λοιπόν ολόκληρη τη συζήτηση με τον κ. Κ. Ιγνατιάδη:

ΑE: Κε Ιγνατιάδη, ήρθα στον Οργανισμό σας  για να συζητήσουμε πάλι  για την Ελληνική Βιολογική Γεωργία. Θα ξεκινήσω όμως με την  άποψη σας για την Συνολική Ελληνική Γεωργία. Πως βλέπετε  τις εξελίξεις σε αυτήν και τις προοπτικές υπό την παρούσα  ηγεσία στο ΥΠΑΑΤ ;

 Ιγνατιάδης:  Μόλις ένα βήμα πριν την ολοκληρωτική της κατάρρευση πρόλαβε η κυβέρνηση να  βάλλει την Εθνική μας Οικονομία σε  διαδικασία ανάνηψης.

Σάρξ εκ της σαρκός της και η Ελληνική Αγροτική Οικονομία δεν θα μπορούσε παρά να δοκιμάζεται και αυτή από την ίδια βαθιά και πολύμορφη κρίση.

Και οι δυο μαζί είναι υποχρεωμένες να  διανύσουν  την «σκοτεινή κοιλάδα δακρύων» μέχρι που να  μπορέσουν να αναρριχηθούν  κάποτε  «στο ξέφωτο…».

ΑE: «Τις πταίει…;» λοιπόν  για αυτή τη μοναδική κατάντια, κ. Ιγνατιάδη;

Ιγνατιαδης: Κοιτάξτε, πίσω από κάθε «καλή» ή «κακή» κατάσταση βρίσκονται αντίστοιχες ανθρώπινες επιλογές και χειρισμοί. Αναμφισβήτητα φταίμε όλοι. Ωστόσο ισχύει πάντα ο  κανόνας που λέει  πως κάθε πολιτική κρίνεται  από το αποτέλεσμα της. Αν αυτός ο κανόνας είναι ορθός,  που για μένα εξάπαντος είναι, η μακρο-υπαίτιος που η Ελληνική Γεωργία και Αγροτική Οικονομία  έπιασαν  «πάτο»,   δεν μπορεί παρά να είναι η  «Εθνική» μας (Αγρο-)Πολιτική της τελευταίας 30-χρονης μετά-την-Ένταξη-περιόδου, χωρίς καμία ποιοτικά διαφοροποιημένη χρονική υπο-περίοδο!

Αυτή με το πολιτικό της ήθος (εκ)παίδευσε και μόρφωσε τους σήμερα 50-αρηδες έως και 60-αρηδες σε αδιέξοδο ευρισκόμενους  Έλληνες Αγρότες.

Κοιτάξτε και τους  «νέους έλληνες αγρότες» διαδόχους των παλιών… Αν δεν είναι «αγρότες» στα χαρτιά, δεν νομίζω πως η νοοτροπία τους διαφέρει σε κάτι από αυτήν των πατεράδων τους!

Ο πυρήνας του Προβλήματος που είναι η συνεχής υποβάθμιση της Ποιότητας της Ελληνικής Γεωργίας, είναι το προϊόν της «εκφυλιστικής διαχρονικής διασταύρωσης» δύο κυρίαρχων  νοοτροπιών:

1) του Έλληνα (Αγρο)Πολιτικού της μετα-ενταξιακής 30-ετίας και 

2) του Μέσου Έλληνα Αγρότη (ΜΕΑ).  

ΑΕ:…Σίγουρα η «Ποιότητα» αυτή είναι κάτι πολύ περισσότερο από την κοινώς εννοούμενη ποιότητα των αγροτικών προϊόντων, κ. Ιγνατιάδη…;

Ιγνατιάδης: Έτσι ακριβώς… Πρόκειται για την καθοριστική «Ολική Εσωτερική Ποιότητα της Συνολικής Γεωργίας» μας. Είναι το  «μίγμα» εκείνο από πολιτικά, οικονομικά, κοινωνικά, περιβαλλοντικά, ηθικά, αισθητικά, πολιτισμικά συστατικά, σε μια λιγότερο η περισσότερο (αν)ισόρροπη μεταξύ τους σχέση.

Κάτι ανάλογο είναι η «Ποιότητα Ζωής» που επίσης δεν υφίσταται χωρίς τα εν λόγω  συστατικά σε όσο γίνεται αρμονικότερη ισορροπία…

Ή όπως γίνεται στη θρέψη ενός  φυτικού ή ζωικού οργανισμού, όπου η ανεπαρκής παρουσία ή απουσία ενός η περισσοτέρων θρεπτικών συστατικών, «μπλοκάρει» την δραστηριότητα των άλλων και υποβαθμίζει την συνολική ποιότητα της παραγωγής…

     Για να μη χανόμαστε όμως σε ψευδο-διλλήματα του τύπου «το αυγό ή η κότα..;», ο πρώτος και κύριος υπεύθυνος της δραματικής υποβάθμισης της  «Εσωτερικής Ποιότητας» της Ελληνικής Γεωργίας-Υπαίθρου, είναι ο καταθλιπτικά ομοιογενής και μονότονος αγροπολιτικός «τυφλοσούρτης» της 30-ετίας αυτής…  

ΑΕ:…Έως και σήμερα κ. Ιγνατιάδη; Ή θεωρείτε ή μήπως η «Εθνική», όπως την χαρακτηρίζετε Αγροπολιτική του τελευταίου οκταμήνου, είναι διαφορετική σε σχέση με την πριν;

Ιγνατιάδης: Θα ήθελα να  διευκρινίσω πρώτα  τι εννοώ με «Εθνική Αγροπολιτική»...

Η ΚΑΠ ποτέ δεν εμπόδισε τα κράτη-μέλη να ασκήσουν την δική τους προσαρμοσμένη στις ιδιαιτερότητες και ιδιοτυπίες της συγκεκριμένης χώρας  «εθνική» αγροπολιτική. Αυτήν την δυνατότητα οι Έλληνες αγροπολιτικοί δεν την αξιοποίησαν ποτέ. Όσο ήταν επιβεβλημένο εφάρμοζαν  την ΚΑΠ τρέχοντας συνέχεια λαχανιασμένοι πίσω από τα πράγματα. Αντίθετα επιδίδονταν με πάθος στην «αξιοποίηση» των αδυναμιών  της τότε ανυποψίαστης ακόμη και υπερ-προστατευτικής ΚΑΠ.

Τελικά και παρά τον πανθομολογούμενο πακτωλό νόμιμων, ημιπαράνομων και παράνομων οικονομικών πόρων, ο  διαχειριστικός, πυροσβεστικός, τεχνικο-λογιστικός αυτός αλγόριθμος, «έτεκε  το αναπτυξιστικό μόρφωμα» που λέγετε Ελληνική Γεωργία-Ύπαιθρος-2010…

ΕΡ: …«Αναπτυξιστικό»…; Τι πράγμα είναι αυτό; Όχι αναπτυξιακό…;

Ιγνατιάδης: Ίσως ο όρος σας ηχεί αδόκιμος, όμως το «αναπτυξιστικό» βρίσκω πως ταιριάζει πολύ στο «μόρφωμα» που στην μετά-την-Ένταξη-περίοδο εγκαθίδρυσε  στον Αγροτικό μας Ανθρωπο-Χώρο η «Εθνική» Αγροπολιτική.

Το «μόρφωμα» είναι  ένα «κακέκτυπο», είναι αν προτιμάτε «ιδεοληψία»  μιας σωστής οργανικής, ισόρροπης και  αυθεντικής Ανάπτυξης…

Το «Μοντέλο» αυτό, όπως ευφημιστικά το αποκαλεί και ο πρωθυπουργός και οι άλλοι πολιτικοί,  είναι στρεβλό, στρεβλωτικό, σπάταλο, πομπώδες, ανοίκειο, τραγελαφικό (σοσιάλ-καπιταλιστικό ή καπιτάλ-σοσιαλιστικό, αν αγαπάτε), αντι-οικολογικό, καταναλωτικό, ρυπογόνο, μονίμως ετερο-τροφοδοτούμενο και οικονομικά εξαρτημένο, ομογενοποιητικό διότι  πιθηκίζει ισοπεδωτικά εξώφερτα έθη, ήθη και πρότυπα,…!

ΑΕ: Δεν μου απαντάτε όμως αν η παρούσα  ηγεσία του ΥΠΑΑΤ, εμφανίζει κάποιες ποιοτικές διαφοροποιήσεις ή μήπως συνεχίζεται ο…«αναπτυξισμός»  ;

Ιγνατιάδης:  Εάν έλεγα πως η παρούσα ηγεσία του ΥΠΠΑΤ προωθεί μέτρα και αποφάσεις που έστω μακροπρόθεσμα αναβαθμίζουν  την  «Εσωτερική Ποιότητα» της Ελληνικής Γεωργίας, δεν θα έλεγα την αλήθεια…

Εκτιμώ πως συνεχίζεται ο παλιός τεχνικο-λογιστικός διαχειριστικός αλγόριθμος ή αν αγαπάτε, ένα συντηρητικό προχώρημα που εγώ προσωπικά  ερμηνεύω και ως  ένδειξη πολιτικής αδυναμίας της ηγεσία του ΥΠΑΑΤ …

ΑΕ: Μήπως αυτός ο «συντηρητισμός» έχει να κάνει με την τόσο κρίσιμη συγκυρία ;

Ιγνατιάδης: Αυτήν την δικαιολογία την ακούω διαρκώς, σε όλη την μετά-την-΄Ενταξη-περίοδο. Τελικά αν προσέξτε,  η  όλη διαδρομή της Ελληνικής Γεωργίας στα πλαίσια της ΚΑΠ δεν είναι παρά μια συνεχής  αλληλουχία  μονίμως εκτάκτων και κρίσιμων καταστάσεων, δεν νομίζετε και εσείς...;

Θα μπορούσε η ηγεσία του ΥΠΑΑΤ,  πέρα από τις όποιες διευθετήσεις να παράγει πολιτική. Πολιτική δεν βλέπω στο ορίζοντα…

ΑΕ: …Δεν βλέπετε πολιτική…;

Ιγνατιάδης: Δεν βλέπω Πολιτική, ναι…!  Αντίθετα και όπως ήδη είπα,  βλέπω να συνεχίζεται η  τεχνικο-λογιστική διαχείριση μονίμως  κρίσιμων καταστάσεων στην Ελληνική Αγροτική Οικονομία, αν θέλετε σε κάπως βελτιωμένη έκδοση...

Κοιτάξτε, η  «Επιστροφή της Πολιτικής» είναι μια πολύ πιο δύσκολη και απαιτητικότερη δουλειά από αυτήν που γίνεται. Η εφαρμογή της  προϋποθέτει επιμονή και υπομονή και κυρίως ανάλογης ποιότητας  Πολιτική Βούληση.

 Για παράδειγμα, «φυσιολογική  επιλογή» μιας τέτοιας Πολιτικής Βούλησης, θα ήταν η δρομολόγηση και στην Ελληνική Αγροτική Οικονομία της «Επιχείρησης Διάγνωσης και Εκρίζωσης των Γενεσιουργών Αιτίων της  Κρίσης».

Η δύσκολη αυτή πολιτική διαδικασία θα εντόπιζε λάθη, κακές πρακτικές, ανόητους  ηθελημένους η/και λόγω ακαταλληλότητας των προσώπων αθέλητους χειρισμούς, συνέπειες  αδιαφορίας, ιδιοτελούς συμπεριφοράς, καταχρήσεων κλπ. που ακόμη και τώρα βρίθουν σε πολλούς τομείς της Αγροτικής μας Οικονομίας. 

Στη συνέχεια θα ποσοτικοποιούσε τις επιπτώσεις και θα καταλόγιζε τις  όπου-πρέπει αναλογούσες ευθύνες, πολιτικές και ηθικές. Τουλάχιστον! .

Τέλος θα  κωδικοποιούσε όλα αυτά τα φαινόμενα  και θα τα εξέθετε ως παραδείγματα  προς αποφυγή στη νέα γενιά ανθρώπων της Ελληνικής Γεωργίας-Υπαίθρου

Εφόσον μια πολιτική ισχυρίζεται πως θέτει ως Σκοπό την ανακαίνιση και ανασυγκρότηση μιας οικονομίας, ενός τομέα, μιας επιχείρησης, τότε τέτοιες διαδικασίες αποτελούν αναγκαίο  Εφαλτήριο.

Πρέπει να τα παραδεχόμαστε και διδασκόμαστε από τα λάθη μας αντί να τα «κουκουλώνουμε». Θεραπεία και εξυγίανση χωρίς διεξοδική και ειλικρινή διάγνωση, δεν νοείται...

ΑΕ: …Τι συγκεκριμένα δε γίνεται που θα έπρεπε και θα μπορούσε να γίνει…;

Ιγνατιάδης: Μέσα από τα γραπτά και τα προφορικά  λεγόμενα γνωρίσαμε δύο νέους πολιτικούς που υποσχέθηκαν και συνεχίζουν να μιλούν για   στρατηγικό σχεδιασμό, όραμα και πολιτική βούληση για ανακαίνιση της  Ελληνικής Γεωργίας-Υπαίθρου.

Όμως προσωπικά, δεν βλέπω τίποτε ποιοτικά διαφορετικό.  …Δεν ξέρω, ίσως είναι και θέμα διαφορετικών προσλαμβανουσών.

Να αφήσουμε λοιπόν τον Αγρότη,  τον Πολίτη-αναγνώστη να κρίνει και να διαλέξει όποιο από τα προσλαμβανόμενα ταιριάζουν στα δικά του κριτήρια…

ΑΕ: …Γίνεστε παρακαλώ λίγο πιο σαφής…

Ιγνατιάδης: Αυτό που βλέπω είναι ένα βασανιστικά αργό από-κάτω-προς-τα-επάνω-προχώρημα διευθετήσεων τεχνικολογιστικής φύσεως. Μόνο!

Και ειλικρινά δεν θα με πείραζε αυτό, αν παράλληλα έβλεπα και ένα από-πάνω-προς-τα-κάτω-εξισορροποιητικό-προχώρημα. Απαγωγικό, αξιακό,  οραματικό, καθοδηγητικό,  κατευθυντήριο...

Γνωρίζω καλά την αναβλητική φιλοσοφία του «αργότερα αυτά…» ή «…έχουμε καιρό για τέτοια» που εγκλωβίζει πολιτικούς, που επειδή κάνουν σε ένα τομέα πολλά, νομίζουν πως κάνουν ό,τι πρέπει.

Γνωρίζω και  την κατάληξη που αυτή έχει αυτή η νοοτροπία, να οδηγεί δηλαδή  το «καράβι» σε ξέρα, αν όχι πάντα σε ναυάγιο...!

 Ένα καλύτερο αύριο δεν μπορεί να κτισθεί  επάνω σε ένα σαθρό σήμερα. 

…Ποιος επιτέλους είναι ο Στρατηγικός Σκοπός, το κατευθυντήριο Όραμα που  έχει ανάγκη η Ελληνική Γεωργία-Ύπαιθρος, αυτό θέλετε σίγουρα να ακούσετε...

Σας λέω λοιπόν πως αυτό ταυτίζεται με μια «Εθνική» Αγροπολιτική Αξιών.

Μια τέτοια μόνο μπορεί να συλλάβει, θεσμοθετήσει και  με αταλάντευτη Βούληση  πραγματώνει ένα Όραμα. Οι Αξίες για τις οποίες μιλώ έχουν εξοβελισθεί από τον Αγροτικό μας Ανθρωπο-χώρο ολοσχερώς, γεγονός που είναι η άλλη όψη της  δραματικά υποβαθμισμένης Εσωτερικής Ποιότητας της Ελληνικής Γεωργίας. 

Η Γεωργία της Ελλάδας πρέπει να κοιτάει  πολύ πιο πέρα από 2013, που έτσι και αλλιώς ήταν και είναι  νεκρό τεχνικό ορόσημο, χρήσιμο  μονάχα για  μπουρου-μπουρου, αν δηλαδή «θα είναι ή ΚΑΠ λιγότερο περισσότερο αγοραία ή προστατευτική μετά το 2013…;».

«Γεωργία παντός καιρού» πρέπει να είναι η Ελληνική, αν σας λέει αυτό κάτι. Γεωργία που ό,τι θα καλλιεργεί θα το καλλιεργεί καταρχήν ορθολογικά. Που δε θα αναζητά να «κλειδώσει αναδιάρθρωση» πότε με βιοενεργειακά, πότε με  ρόδια, πότε με σαλιγκάρια και «άλλες γεωργίες»...

Γεωργία για τον 21ο αιώνα,  οργανικά ποιοτική, μικρής κλίμακας όπως το επιβάλλει  η Ελληνική ανθρωπογεωγραφία, μεγάλης ποικιλότητας και λειτουργικότητας και κυρίως μεγάλης λογικής,  με επίκεντρο ένα  πολιτικά και οικο-κοινωνικά ανακαινισμένο, συν-υπεύθυνο, προσγειωμένο, συμμετοχικό  Ανθρώπινο Παράγοντα,  τον ΜΕΑ στον 21ο αιώνα.

ΑΕ: Η ηγεσία του ΥΠΑΑΤ λέει πως  διευθετεί εκκρεμότητες που δεκαετίες τώρα  δεν τόλμησε  να θίξει κανείς. Δεν συμφωνείτε με αυτό…

Ιγνατιάδης: Σας απαντώ αναφερόμενος στην περίπτωση του εκσυγχρονισμού του Συνεταιριστικού μας Συστήματος… Ξέρετε πόσες κυβερνήσεις έθιξαν τον εκάστοτε ισχύοντα «νόμο περί συνεταιρισμών»  με ένα δήθεν «εκσυγχρονιστικό».

Δεν άλλαξε όμως  ο  νέος νόμος την ποιότητα του συνεταιρίζεσθαι...

Ακούσατε και εσείς την κ. Υπουργό να τοποθετείται γενικώς και αορίστως λέγοντας ότι αυτή τη στιγμή υπάρχουν 3.500 πρωτοβάθμιοι συνεταιρισμοί.

Θα έλεγα πως αυτό και μόνο στρεβλώνει αν δεν  ωραιοποιεί κατά κάποιο τρόπο  την τόσο άχαρη και αποκαρδιωτική συνεταιριστική  πραγματικότητα.

Την ίδια θέση διατυπώνει εξάλλου και η «ασώματη κεφαλή» ΠΑΣΕΓΕΣ.

Η κ.  Υπουργός έπρεπε να πει πως είναι ζήτημα αν υπάρχουν 50-60 συνεταιρισμοί και καμιά 15-αρια Ενώσεις, των οποίων η παρουσία μετά βίας έχει κάποιο νόημα και πολύ αμφισβητήσιμη προοπτική. Ότι αν δεν είναι συνεταιρισμοί-φαντάσματα  είναι  μηχανισμοί αναδιανομής ελλειμμάτων  στην Ελληνική Κοινωνική Ολότητα. «Ζουν» στα χαρτιά και που χρησιμεύουν μόνο για την «εκλογή αντιπροσώπων» τουλάχιστον εδώ και δύο δεκαετίες..;;  

Το να επιμένει λοιπόν να κτίσει κοινωνική οικονομία επάνω στα σαθρά θεμέλια ενός θνησιγενούς ετερότροφου Συνεταιριστικού δομήματος, είναι…ουκ πολιτικού σοφού…

Συνέχεια στη σελίδα 14

ΑΕ: Δηλαδή τι θα έπρεπε να κάνει…;

Ιγνατιάδης : Κοιτάξτε, το παρόν αμαρτωλό σύστημα θέλει ισοπέδωση, ή αν  αυτό το θεωρείτε πολύ σκληρό,  να αφεθεί να  «εκπνεύσει».

Παράλληλα θα ανοικοδομηθεί ένα νέο, δυναμικό, προσαρμοσμένο στις σύγχρονες οικονομικές και οικο-κοινωνικές απαιτήσεις Σύστημα Συνεργατισμού στις προμήθειες, στην παραγωγή, στην διακίνηση.

Στα νέα αυτά οικονομικά, κοινωνικά και τεχνικά σχήματα δεν θα πρέπει να προσχωρούν κάποιοι επειδή απλώς στιγμιαία το «θέλουν». Θα γίνονται καταρχήν αποδεκτοί παραγωγοί κατόπιν εξετάσεων στις Αρχές του Συνεργατισμού και άλλες καταστατικές δεσμεύσεις συν-υπευθυνότητας…

Βλέπω μειδιάτε, δεν ξέρω και ούτε θα σας ρωτήσω γιατί… Σε κάθε περίπτωση, εδώ είμαστε…!!

Είναι λοιπόν για μένα τα μονόπλευρα αυτά μέτρα, προεκτάσεις της παλιάς «Εθνικής» αγροπολιτικής. Η συνάφεια τους  με εκείνη είναι δεδομένη που σημαίνει τα μέτρα αυτά θα μπορούσαν να αποφασισθούν και από τις  προγενέστερες κυβερνήσεις ΝΔ και ΠΑΣΟΚ, αν βέβαια οι ιθύνοντες νόες που τοποθετούσαν αυτές στο ΥΠΑΑΤ δεν εγκλωβίζονταν σε ακόμη πιο τετριμμένα, πράγματα, στην εξατομικευμένη και περιπτωσιολογική  διαχείριση «έκτακτων προβλημάτων». 

Από την σκοπιά αυτή, τα μέτρα δεν είναι αναδιαρθρωτικά, αλλά  «Μέτρα παραμετρικά». Αντικατάσταση «σκουριασμένων ανταλλακτικών» σε  αυτοκίνητο ώστε να ανταποκριθεί καλύτερα στην υποχρεωτική  «τεχνικο-λογιστική φυγή του προς τα εμπρός»..

Όμως εγώ, νομίζω και εσείς και πολλοί  άλλοι, κυρίως ενδιαφερόμαστε για τον αν «οι δύο οδηγοί» θα αλλάξουν την  παλιά  ρότα του οχήματος της Ελληνικής Γεωργίας-Υπαίθρου με κατεύθυνση προς ένα νέο Σκοπό. Ποιον όμως ;

- Που  είναι τουλάχιστον τα σκαριά μιας Πράσινης Ανάπτυξης στην Ελληνική Γεωργία  όταν ακόμη και τώρα,  ούτε καν η Πολλαπλή Συμμόρφωση εφαρμόζεται σωστά, τα δε συστήματα ποιότητας για τον  δήθεν περιορισμό της «αγροχημείας» στο Ελληνικό Αγρόκτημα, αξιοποιούνται απαξιωτικά ως αφορμές για λίγο παραπάνω εισόδημα;

- Που είναι το περισσότερο ενδιαφέρον για μια επίσης εξυγιασμένη και αναπροσανατολισμένη Ελληνική Βιολογική Γεωργία, που θα λειτουργεί εξυγιαντικά στον Οργανισμό της Συνολικής Ελληνικής Γεωργίας και που για την κ. Υπουργό θα ήταν  «η αιχμή του δόρατος»;

ΕΡ: Μα αφού το λέει το εννοεί η κ. Μπατζελή, δεν νομίζετε ;

Ιγνατιάδης: Δεν ξέρω. Κάπως σαλαμοποιημένα ακούω όλο και διαφορετικότερα πράγματα. Τελευταία,  σε μια θα την χαρακτήριζα υποδόρια  δήλωση της  να λέει πως «στην τρέχουσα προγραμματική περίοδο, λεφτά για τα Αγροπεριβαλλοντικά δεν περισσεύουν». Δεν ξέρω τι ακριβώς  εννοεί, αν όμως παραπέμπει την Ελληνική Βιολογική Γεωργία για μετά το 2013, επαληθεύεται η άποψη μου περί συνέχειας της  τεχνικο-λογιστικής αντίληψης «Εθνικής» Αγροπολιτικής.

ΕΡ: Πως ακριβώς σχετίζονται αυτά τα δύο ;

Ιγνατιάδης: Κοιτάξτε, η Βιολογική Γεωργία είναι ο αξιοπιστότερος, αν όχι μοναδικός Μεγα-Δείκτης Αειφορίας κάθε Γεωργίας, συνεπώς  και «Πρασινότητας»  στην Ελληνική Γεωργία-Ύπαιθρο.

Επιπροσθέτως, άλλο τρόπο που θα αναβαθμίσει την αποκαρδιωτικά χαμηλή Εσωτερική Ποιότητα της Συνολικής Ελληνικής Γεωργίας, εκτός μέσα από μια αναβαθμισμένη  Ελληνική Βιολογική Γεωργία ως «μετατροπέα»,  ούτε βλέπω αλλά και ούτε  υπάρχει. Ειδικά τώρα που οι πιεστικές οικονομικές συνθήκες θα  εξωθούν περισσότερο  τους αγρότες σε  «τυφλή χημειοποίηση».

Δεν θέλω να πιστέψω πως και αυτή η ηγεσία του ΥΠΑΑΤ επιλέγει τον δρόμο  των προκατόχων της: Να παραμελεί κάποια «λιγότερο σπουδαία» επειδή «εδώ καράβια «(ξανα)καίγονται…».

Από την άλλη, αν δεν άρχισε  να χρησιμοποιεί και αυτή την διγλωσσία των παλαιο-πολιτικών, οφείλει να βγει και να πει στους Έλληνες Βιοκαλλιεργητές  ευθέως τι έχει κατά νου:

Π.χ. «Πρόγραμμα γιοκ, μέχρι το 2013 (;), για αυτόν και για αυτόν τον λόγο…»  Έχει υποχρέωση, τουλάχιστον για αυτό!

      Δεν θα λύσει το κατεξοχήν Πολιτικό Πρόβλημα της Εσωτερικής Ποιότητας της Ελληνικής Γεωργίας η κ. Μπατζελή όσα προγράμματα επενδύσεων και αν  προωθήσει. Χάσκουν στην Ελληνική Γεωργία ήδη επενδύσεις αναξιοποίητες, βασικότατος λόγος που οδηγήθηκε αυτή εδώ που οδηγήθηκε. Ποια είναι η ουσία της  τόσο μεγάλης «ανάγκης για επιδότηση» στην Ελληνική Γεωργία το γνωρίζετε; Συγκαλυμμένη ανεργία του πολυτελώς υπενδεδυμένου κεφαλαίου είναι.  Αυτές οι επενδύσεις πρέπει πρώτα να αξιοποιηθούν από ένα σωστά υποστηριζόμενο Έλληνα Αγρότη.

ΑΕ : Δεν θα μπορούσα να πω πως διαφωνώ με τα λεγόμενα σας…

Πέστε μου ωστόσο,  μπορεί η Βιολογική Γεωργία που έχουμε σήμερα στη Χώρα μας να αναλάβει ρόλο «μετατροπέα», όπως λέτε…;

Ιγνατιάδης: Αν ρίξτε μια ματιά τον νέο Κανονισμό 834/ 2009 κ. Αθανασιάδη, θα διαπιστώσετε πως η Βιολογική Γεωργία περιέχει αυτά για τα οποία συζητάμε τόση ώρα για την Ελληνική Γεωργία.

Θα διαπιστώσετε πως πρόκειται για μια ολοκληρωμένη, αυτο-ελεγχόμενη, αυτο-ρυθμιστική  και αυτο-επαληθευόμενη πολιτική πρόταση

Ωστόσο, τηρουμένων κάποιων αναλογιών, η «Υπαρκτή» Ελληνική Βιολογική Γεωργία είναι φτυστό αντίγραφο της Χημικής της Μάνας. Ένα ασταθές κατασκεύασμα μιας επίσης μονοδιάστατης «Εθνικής» Αγροπολιτικής, αν τα αλλεπάλληλα 5-ετή προγράμματα επιδοτήσεων που όπως κατά επανάληψη ανέφερα με τον τρόπο που αποδίδονται αποδεικνύονται πια  ισοπεδωτικές, εξαρτησιογόνες, αδρανοποιητικές, μπορούν να ισοδυναμούν με τον όρο «Πολιτική για την Ελληνική Βιολογική Γεωργία».

Να εξυγιανθεί πρώτα χρειάζεται η τελευταία ώστε να μπορέσει να αξιοποιηθεί   ως  «μετατροπέας και εξυγιαντής»  στην Συνολική Γεωργία και αυτό σίγουρα δεν γίνεται  με επιδοτήσεις τέτοιου είδους.

ΕΡ: Όταν χαρακτηρίζετε τις μέχρι τώρα επιδοτήσεις, εξαρτησιογόνες, ισοπεδωτικές κλπ, τι θέλετε ακριβώς να πείτε;

Ιγνατιάδης: Αυτό που λέω φαίνεται από μόνο του. Αυτή την στιγμή συγκεκριμένα χωρίς επιδοτήσεις  στην Ελληνική Βιολογική Γεωργία δεν «κουνιέται ούτε φύλλο». Χώρια που το συντριπτικά μεγαλύτερο ποσοστό είναι καιροσκοπούντες βιοκαλλιεργητές με ημερομηνία λήξεως.

Το ίδιο συμβαίνει και με τον ραγδαία αυξανόμενο αριθμό «δορυφόρων-παρόχων-υπηρεσιών» που τριγυρίζει έναν διαρκώς συρρικνούμενο παραγωγικό της πυρήνα. Και αυτοί περιμένουν ένα  όπως παλιά «πρόγραμμα επιδοτήσεων»

ΕΡ:…και βέβαια δεν είστε, όπως κάποιοι διατείνονται κατά των επιδοτήσεων, αλλά κατά του τρόπου και των κριτηρίων που αποδίδονται…

Ιγνατιάδης: Κατά αρχή τα χρήματα που διαμοιράζονται δεν είναι επιδοτήσεις, ούτε κίνητρα, ούτε αντισταθμίσματα απολεσθέντος εισοδήματος.

Σχετικά με το τελευταίο που το ακούω διαρκώς, γιατί να μεταπηδά κανείς από την «σίγουρη» Χημική στην «αβέβαιη» Βιολογική Γεωργία, αφού εκεί υπάρχει «απώλεια εισοδήματος», δεν μπορώ να το καταλάβω…

Κατά τα άλλα τι; Θα έχουμε ακόμη μια προβληματική και επιδοτούμενη γεωργία;

Τα χρήματα στους Βιοκαλλιεργητές είναι δικαιωματικά απαιτητές ανταποδόσεις. Ανταποδίδονται από την Κοινωνική Ολότητα προς κάθε βιο-παραγωγό που παράγει ακίνδυνη για τον Πολίτη-Καταναλωτή τροφή, χωρίς το παράπλευρο οικο-κοινωνικό κόστος της Χημικής-Εντατικής Γεωργίας.

Η Κοινωνική Ολότητα, η εκάστοτε κυβέρνηση που την εκπροσωπεί, κανονικά θα   έπρεπε να παρακρατεί από την κάθε «συμβατικό» παραγωγό το αναλογούν τέλος ρύπανσης ή επιβάρυνσης και με αυτό να ανταποδίδει, αναγνωρίζει, επιβραβεύει την καλλιεργητική νοοτροπία και πρακτική των Βιο-Παραγωγών.

Αυτή θα ήταν η φυσιο-λογική διαδικασία, μάλιστα τη στιγμή που καταβάλλονται χρήματα στους νιτρορυπαντές.

ΕΡ: Τις ανταποδόσεις έστω, ποιοι και πως θα πρέπει να τις απολαμβάνουν;

Ιγνατιάδης: Όσοι κάνουν αυθεντική Βιολογική Γεωργία με χειροπιαστό θετικό, οργανικό, λειτουργικό  αποτέλεσμα και όχι επειδή «γράφηκα και πήρα το χαρτί από τον Πιστοποιητικό του Οργανισμό».

Το αποτέλεσμα αυτό θα  προσμετράται με βάση εκ των προτέρων καθορισμένα και συναποδεκτά κριτήρια αειφορικότητας, π.χ. την ποικιλότητα των καλλιεργουμένων ειδών, την ποικιλότητα και το βαθμό «κλειστότητας» των παραγωγικών διαδικασιών στην Εκμετάλλευση και στην Επιχείρηση….

Θέλω τελειώνοντας να υπογραμμίσω πως  ο «επικριτικός», κατά εμένα κριτικός, αν εσείς θέλετε  καταγγελτικός ή πως αλλιώς το χαρακτηρίζουν κάποιοι άλλοι,  λόγος  μου για την επικρατούσα κατάσταση στο «σύστημα»,   δεν με εξαιρεί. Φυσιολογικά είμαι συν-υπέυθυνος και μέρος του  Προβλήματος και εγώ !

ΑΕ: κ. Ιγνατιάδη, ευχαριστώ για αυτήν την ενδιαφέρουσα συνομιλία.